دیگه لازم نیست ده بار بگی «این شلوار به اون پیراهن میاد». لباس‌ها کنار هم‌ان روی مانکن. ست آماده رو می‌ذاره، نگاه می‌کنه، کیف می‌کنه. تو هم کمتر این‌ور اون‌ور می‌دوی.
این همون پنجرهٔ مشاور استایله. مشتری تایپ می‌کنه یا حرف می‌زنه؛ سیستم ست، قفسه و صندوق‌دار رو بلده و سفارش رو خودش می‌فرسته. اگه چند تا صندوق‌دار داشته باشی، نوبتی یکی‌یکی براشون می‌فرسته — هر کسی فقط سفارش خودش رو می‌بینه تا کارش قاطی نشه.
مشتری دکمهٔ صدا رو می‌زنه یا تایپ می‌کنه.
هر جور راحت‌تره حرف می‌زنه.
جایگزین می‌ذاره؛ قفسه رو هم بلده.
می‌گه همینو می‌خوام؛ سیستم اسمش رو می‌پرسه.
نوبتی می‌ره پیش صندوق‌دار بعدی. هر کس سفارش خودش را می‌بیند.
مریم · بعدی می‌ره صندوق ۳
پیش‌نویس می‌رسه روی میز همون صندوق‌داری که نوبتش بوده. اگه چند نفر پشت صندوق باشن، سیستم یکی‌یکی پخش می‌کنه؛ هر صندوق‌دار فقط لیست خودش را می‌بیند. اگه چیزی کم و زیاد بود ویرایش می‌کنه، بعد تأیید نهایی. از اونجا یا لینک پرداخت می‌ره برای مشتری، یا همون‌جا نقدی/کارتخوان می‌زنه و فیش می‌زنه دست مشتری.
پیش‌نویس مریم می‌رسه روی میز سارا.
نوبت این صندوق‌دار؛ بقیه سفارش همکار را نمی‌بینند.
تعداد، تخفیف، اضافه یا حذف قلم.
دیگه پیش‌نویس نیست؛ سفارش قطعی می‌شه.
پیامک لینک، یا پرداخت همان‌جا.
فیش چاپ می‌شود و می‌رود دست مشتری.
مشتری روی صفحهٔ اصلی ست می‌چینه. تو داشبورد فروشگاه را می‌بینی. صندوق‌دار فقط سفارش‌های خودش را دارد.
همین کد رو می‌چسبونی کنار آینهٔ اتاق پرو. مشتری اسکن می‌کنه و می‌ره تو کار. فروشنده‌های حرفه‌ای‌تو استخدام می‌کنی تا مشاور استایل خودت باشن — بقیه‌ش رو دیدی :)
